tulipa nera

Περί αληθείας...

2008-07-03T20:34:00.004+03:00

Τι κάνουμε όταν σε μία δημόσια υπόθεση ανακαλύπτεται κάτι το σκοτεινό και ομιχλώδες, όπου εμπλεκόμαστε κι εμείς, και ως δημόσια πρόσωπα πρέπει κάτι, έστω, να πούμε για το θέμα; Θα αφεθούμε σε μία 'στιγμή αδυναμίας'; Θα δείξουμε στον κόσμο, στην κοινωνία πως μας έπιασαν στα πράσα και δε βρίσκουμε τι να πούμε;

Όχι βέβαια. Σιωπή ίσον ενοχή -για πολλούς (το ότι η σιωπή μπορεί να είναι και χρυσός, είναι άλλο, μεγάλο θέμα). Έτσι λοιπόν, ευφυείς καθώς είμαστε, έχουμε βρει μια μοναδική ατάκα, την οποία διατυμπανίζουμε σε κάθε ανάλογη περίσταση: θα λάμψει η αλήθεια!

Και έρχεται ο απλός ελληνικός λαός, που για σκοτεινές υποθέσεις όλο μαθαίνει και φως στο τούνελ δε βλέπει, και ρωτάει: 'Μήπως ξεμείνατε από σόδα; Γιατί έχω εγώ στο ντουλάπι μου, να σας δώσω λίγη να τρίψετε την αλήθεια, μπας και λάμψει επιτέλους!'

υ.γ.: Κάθε αντιστοιχία με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα είναι τελείως τυχαία και συμπτωματική.

Για το παιχνίδι όπου με προσκάλεσε ο -συνήθης ύποπτος- mahler76 ;)

Κάθε χρόνο και ναυάγιο, έτσι για το καλό...

2008-06-30T11:37:00.002+03:00

Τη συχνότητα των ναυαγίων στη χώρα μας, πώς να την ερμηνεύσω;

α. κάθε χρόνο εφοδιαζόμαστε με νέο στόλο επιβατηγών, οπότε κάνουμε crash test να δούμε τις αντοχές τους

β. γίνεται συντονισμένη προσπάθεια, ώστε να εξοντωθούν τυχόν καρχαρίες που απειλούν τους ανυποψίαστους τουρίστες μας, με τη βοήθεια των ρυπογόνων ουσιών που απελευθερώνονται μετά το ναυάγιο

γ. είναι η ελληνική φιλοξενία ντε! Δίνουμε μια απόχρωση περιπέτειας στις διακοπές του ξένου τουρίστα, και συν τοις άλλοις παραδίδουμε μαθήματα αποτελεσματικής και οργανωμένης διάσωσης (όχι παίζουμε!).

Άλλη ερμηνεία, anyone?

Αλοκάσια

2008-06-27T19:15:00.005+03:00

... ονομάζεται το νέο μέλος που προστέθηκε στο κηπάκι μου (το πραγματικό, όχι το blog-ικό!). Δεν έχει εντυπωσιακά φύλλα;

Η αλοκάσια κατάγεται από τις Φιλιππίνες. Της αρέσει η σκιά και η δροσιά. Στο πότισμα χρειάζεται λίγη προσοχή, γιατί εύκολα σαπίζει,οπότε αφήνουμε ενδιάμεσα το χώμα να στεγνώσει.

Εδώ με μία μικρότερη αλοκάσια που είχα αγοράσει πιο παλιά. Μια δροσερή νότα στη ζέστη του καλοκαιριού...

Νέο παιχνίδι!....

2008-06-16T21:19:00.003+03:00

από το mahler. Διαλέγουμε ένα γνωστό τραγούδι και... γράφουμε μια παρωδία!! Χιχιχι...

Δεν ξέρω πόσοι το γνωρίζουν, είναι πολύυυυυ παλιό, διάλεξα το 'Τσάι με λεμόνι', του Δάκη (δεν τον ήξερα, αλλά το τραγούδι το είχα ακούσει παλαιότερα και μου είχε μείνει!):

Τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι
Και η αγωνία μου φουντώνει
Πότε θα βρεθούμε οι δυο μας μόνοι
Τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι

και ιδού το δικό μου 'πόνημα':

Τσάι με λεμόνι στο σαλόνι
και το χαμόγελο παγώνει
καθώς ξημέρωμα σιμώνει
και η μακέτα δεν τελειώνει.

..... mahler νομίζω καταλαβαίνεις το κάψιμο που πέφτει ενόψει εξεταστικής, χεχε... Να μην κάνουμε και μια πλακίτσα, τόσες μακέτες έχουν περάσει πια από τα χεράκια μας,,,

guys, όποιος έχει κέφια, του παραδίδω τη σκυτάλη!!

Επιτέλους...

2008-06-15T17:34:00.002+03:00

...τα κατάφερα! Όλο έλεγα πως θα κάνω link σε όλα τα φιλαράκια που διαβάζω, και όλο δίσταζα να καθήσω να κάνω τη λίστα. Ακόμα δεν είναι ολοκληρωμένη, θα συμπληρώνεται και θα ανανεώνεται! Ας μην θεωρηθεί η λίστα αυτή 'υπόδειξη', άλλωστε ο σκοπός της είναι να σας προτείνω, μονάχα, μέρη που κάνω βόλτες, και αν θέλετε, ακολουθείτε και ανακαλύπτετε με τη σειρά σας κι άλλα...

υ.γ.: ακολουθεί post-παιχνίδι από τον mahler76, ετοιμάζεται... (έβαλες δύσκολα αυτή τη φορά!! χιχι)

Αναγέννηση

2008-06-11T15:44:00.003+03:00

Μου έλειψε η βόλτα στη blogoγειτονιά... Ήταν άραγε η απογοήτευση που ένιωσα, πως ήθελα να πω πολλά και δε χωρούσαν να τα γράψω; Ίσως η πίεση που αυξήθηκε ξαφνικά τους τελευταίους μήνες; Κάποια γεγονότα που με στεναχώρησαν; Δε μπορώ να απαντήσω με σιγουριά- ίσως να ήταν και όλα αυτά μαζί. Πέρασε πολύς καιρός... ώσπου δόθηκε η αφορμή...

Αυτό που μένει, είναι η απόφασή μου να μην ξαναφήσω τον κήπο μου, και να ξαναρχίσω τη e-βόλτα μου
σε γνώριμα και νέα μονοπάτια. Το θέμα δεν είναι να μη συναντούμε δυσκολίες ποτέ... αλλά να μπορούμε, όταν έρχονται, να τις αντιμετωπίζουμε!

Ελπίζω να είστε όλοι καλά! Και να συνεχίζετε να γράφετε!

Επιστροφή...

2008-04-07T20:25:00.002+03:00

Η τουλίπα εδώ και αρκετές μέρες είναι καλά, βγήκε καινούριο πεταλάκι. Ο λόγος που δε βγήκε νωρίτερα στον κήπο της είναι πως έχει μαυρίσει κι άλλο, εσωτερικά αυτή τη φορά.

Τίποτα το τραγικό. Μόνο μικρά ψήγματα πικρών στιγμών, που φαίνεται συσσωρεύτηκαν πολλά μαζί και χρωμάτισαν μια ψυχή με χρώματα μελανά.

Δε μπορώ να ξεχωρίσω αν η χτεσινή μέρα ήταν πιο στενόχωρη από τη σημερινή. Πάντως χτες το βράδυ είδα κάτι που με τάραξε πάρα πολύ. Ήμουν σε κεντρικό δρόμο, προς τα βόρεια προάστια, συνοδηγός. Σε κάποια στιγμή η ροή των αυτοκινήτων γίνεται πολύ αργή, και μετά από λίγο σταματά. Κάτι έχει συμβεί στο δρόμο. Μακρυά, βλέπω ένα σταματημένο λεωφορείο. Μας έχουν προσπεράσει πέντε- έξι μηχανάκια της αστυνομίας: τροχαίο. Έπειτα από πολύ ώρα φθάνουμε στο σημείο του δυστυχήματος. Η μία κατεύθυνση του δρόμου έχει κλείσει. Στη μέση, το σώμα ενός μοτοσικλετιστή, ξαπλωμένο ανάσκελα στην άσφαλτο. 'Μην κοιτάς, δε μπορώ να αντικρύσω το θέαμα', είναι η μαμά μου που το λέει, μα το βλέμμα μου δε μπορεί να ξεκολλήσει από το σώμα του ανθρώπου, που κείτεται κάτω. Το πρόσωπό του σκεπασμένο με ένα πανί. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν είναι νεκρός, πως είναι μόνο πληγωμένος άσχημα, γυρνώ το βλέμμα και προσπαθώ μάταια να διακρίνω ασθενοφόρο στον ορίζοντα.

Σιωπή. Δάκρυα χωρίς ήχο τρέχουν από τα μάτια μου. Κόντεψα να χάσω πολύ στενό μου άνθρωπο από ατύχημα με μηχανή, η καρδιά μου τότε είχε κοντέψει να σπάσει. Ζαλίζομαι. Κι ας τις αγαπώ πολύ τις μηχανές, την ελευθερία που νιώθω κάθε φορά που ανεβαίνω σε δύο ρόδες.

Για όλα τα φιλαράκια που ήρθαν στον κήπο μου να με ενισχύσουν...

2008-03-05T15:23:00.003+02:00

Με συγκινήσατε! Θα παρακούσω για λίγο τη συμβουλή του γιατρού ('μείνε μακρυά από τον υπολογιστη για κανένα δεκαήμερο', πολύ είναι!) για να ανεβάσω την παραπάνω φωτογραφία από το flickr.com, ως ένα ευχαριστώ για τη συμπαράσταση και το ενδιαφέρον...

Σας φιλώ όλους και υπόσχομαι να είμαι σύντομα πίσω!

Πάει...

2008-03-03T20:10:00.002+02:00

Η tulipa nera είναι λίγο deformee... ένα πεταλάκι έχει λαβωθεί, και θα πάρει λίγο χρόνο μέχρι να γιάνει... Κι επειδή πρέπει να ξεκουράσει λίγο το χέρι της που έχει πρηστεί, για λίγες μέρες θα γείρει τα πέταλά της χωρίς να ανθίσει. Θα κυκλοφορεί ωστόσο στις blogoγειτονιές, λίγο πιο αραιά.

Καλό βράδυ!

Τραγούδια αγάπης

2008-03-01T13:26:00.006+02:00

Με χαρά συμμετάσχω σε δεύτερο παιχνίδι! Μahler76 σ'ευχαριστώ για την πρόσκληση!

Τι ακριβώς ψάχνουμε... ένα ή δύο τραγούδια με τα οποία θα έλεγες 'σ'αγαπώ' στο ή στη σύντροφό σου ή σε κάποιον-α που σε ενδιαφέρει. Στην περίπτωση των δύο τραγουδιών, το ένα πρέπει να ερμηνεύεται από άντρα και το άλλο από γυναίκα.

Mahler... με έβαλες σε σκέψεις! Θεωρώ πως το 'σ'αγαπώ', όπως έγραψες κι εσύ, το προδίδουν τα μάτια μας, πριν καν το πούμε...Σίγουρα όμως, η κατάλληλη (μουσική) ατμόσφαιρα εκείνη στιγμή είναι απαραίτητο συμπλήρωμα! Οπότε... αφού σκέφτηκα πολλά κομμάτια που θα ταίριαζαν σε μια τέτοια περίσταση, κατέληξα σε ένα ελληνικό και... δύο ξένα (βγήκα λίγο εκτός, αλλά... είναι και το θέμα τέτοιο...)

Από τα ελληνικά, διαλέγω ένα πολύ αγαπημένο:

Ερωτική εξομολόγηση , Ριφιφί

Σε ξένο ρεπερτόριο:

To the moon and back , Savage Garden
I've got to see you again , Norah Jones

Και ένα τελευταίο (mahler το ξέρω, είναι το 4ο, αλλά δε μπορώ να μην το αναφέρω), το οποίο δεν θεωρώ τόσο τραγούδι, όσο υπέροχα μελωδικό ποίημα (άρα δεν πιάνεται, χιχι):

Νατάσα, Υπόγεια Ρεύματα

Δυστυχώς δεν το βρήκα στο youtube, αλλά παραθέτω τους στίχους για να πάρετε μια γεύση:

Στίχοι: Υπόγεια Ρεύματα
Μουσική: Υπόγεια Ρεύματα
Πρώτη εκτέλεση: Υπόγεια Ρεύματα

Λακούβες που δεν παίζονται στου ονείρου μου τους δρόμους.
Χαμόγελο μεταξωτό.
Μ' αρέσει το άγγισμά σου.
Μ' αρέσει το ασημόδετο γλυκό αγκάλιασμά σου.

Και θέλω θάλασσες του Απρίλη μου.
Αρμύρα απ' της ψυχής σου την πηγή
Αρμύρα απ' της καρδιάς σου την πηγή.
Θέλω να θες τα πάντα.

Πρωί σε λεν Αυγερινό, το βράδυ Αποσπερίτη.
Ασημαχτίδα της ψυχής, σε λέω Αφροδίτη.

Πλέω σε λίμνες τ' ουρανού και περπατώ μονάχος
στην πόλη τη βαμμένη μου
Και κρύβω τέτοιο πάθος

Λαμπύρισμα στις κόκκινες ανταύγειες των μαλλιών σου
Θέλω ν' ακούς
και θα σου πω τα λόγια της ψυχής μου
και θα στη στείλω μια βραδιά να κοιμηθεί μαζί σου.

Μακριά απ' τις γκρίζες λάμψεις μου
Χρόνε μου ψυχοφθόρε
Σε χαιρετώ
Λαμπρό αστέρι της αυγής
Τρανέ εωσφόρε...

Θέλω φωτιά

Όσοι και όσες θέλετε να ανοίξετε μια χαραμάδα την καρδιά σας, είστε οι επόμενοι να απαντήσετε στο παιχνίδι!

Το πρώτο μου blogoπαιχνίδι!

2008-02-25T16:15:00.007+02:00

Μετά από πρόσκληση των φίλων b|a|s|n\i/a και x-oyranoy (παιδιά άργησα λιγάκι, αλλά είχα δουλίτσα το σ/κ και δε σέρφαρα παρά ελάχιστα...), λαμβάνω τη σκυτάλη στο εξής ενδιαφέρον παιχνίδι:

Συνοπτικά εδώ οι κανονισμοί του παιχνιδιού :
1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρείς δλδ την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι...

Ιδού οι ζητούμενες προτάσεις:

'Επίσης, η κυβέρνηση χρησιμοποίησε τις επιδοτήσεις κατάρτισης, τους δασμούς, τους ποσοτικούς περιορισμούς και τις εξαγωγικές επιδοτήσεις για να προστατευτούν οι αναδυόμενες βιομηχανίες. Οι άνθρωποι αποκτούσαν δεξιότητες από τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ, έγιναν υπεργολάβοι, αντικατέστησαν τις εισαγωγές με τοπικώς παραγόμενα προϊόντα, επινόησαν νέα προϊόντα και χρηματοδότησαν νέες επιχειρήσεις με το τοπικό χρήμα από πρώην γαιοκτήμονες. Η πόλη της Ταϊπέι και η περιοχή της κατέστη κυψέλη δραστηριότητας που πρώτα λειτουργούσε τοπικά, ύστερα είχε συναλλαγές με την περιοχή του Ειρηνικού (Pacific Rim), με πόλεις που ήταν στο ίδιο επίπεδο ανάπτυξης, και κατόπιν, παγκοσμίως.'

από το Μικρό Βιβλίο για τη Γη, του James Bruges

Ένα πολύ μικρό σε μέγεθος βιβλιαράκι, που μας δημιουργεί ερωτηματικά σχετικά με τα προβλήματα του πλανήτη. Το συστείνω ανεπιφύλακτα!

Προσκαλώ κι εγώ με τη σειρά μου όλους τους βιβλιόφιλους fellow bloggers που έχουν διάθεση, να συμμετάσχουν και να μας παρουσιάσουν ένα βιβλίο!

Για όλους όσους αγαπούν τα ζώα

2008-02-19T00:00:00.008+02:00

Βρήκα ένα ενδιαφέρον link , με γλυκύτατα πλασματάκια που περιμένουν μια ζεστή αγκαλιά! Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, πως τα ζώα θέλουν όχι μόνο την αγάπη μας, αλλά και υπευθυνότητα. Καλύτερα να το σκεφτούμε σοβαρά προτού υϊοθετήσουμε ένα κατοικίδιο, ώστε να μην κινδυνέψει αργότερα μια ψυχή να καταλήξει στο δρόμο...

Είναι στο χέρι μας να έχουν μια καλύτερη τύχη!

Update: είχατε δίκιο για το link, νομίζω το διόρθωσα! Για τσεκάρετε τώρα... αν δε σας βγει ούτε τώρα, η διεύθυνση είναι http://strayshelp.blogspot.com/

Απογοήτευση

2008-02-15T10:48:00.002+02:00

Υποσχόμαστε και ζητάμε αγάπη. Καρδιές, τριαντάφυλλα μπακαρά, δώρα και μηνύματα αγάπης παντοτινής. Δε μας λείπει η αγάπη. Αγάπη έχει αυτός ο κόσμος αρκετή, για πράγματα σημαντικά κι ασήμαντα.. Λίγη παραπάνω ανεκτικότητα μας λείπει. Ανεκτικότητα και αλληλοσεβασμός. Για το διαφορετικό, για τον Άλλο, για την ανθρώπινη υπόστασή του, για το δικαίωμα σε μια ζωή με ποιότητα.

πρωινή έκπληξη

2008-02-08T15:36:00.000+02:00

Σήμερα το πρωί ξύπνησα πολύ ευδιάθετη. Βγήκα έξω στο κηπάκι μου και κοίταξα ένα ένα όλα τα φυτά. Τα αγαπώ και το ξέρουν, γι'αυτό και πηγαίνουν καλά. Μόνο μια ζαρντινιέρα ήταν άδεια μέχρι τώρα, νόμιζα πως οι βολβοί που είχα φυτέψει είχαν μουχλιάσει. Καθώς πλησίασα, πρόσεξα μια πράσινη μυτούλα που ξεπρόβαλλε δειλά από το χώμα. Ήταν μια από τις τουλίπες μου, που θέλησε να ξανανταμώσουμε και αυτή την άνοιξη.

Μικρά, απλά πράγματα που με κάνουν να χαμογελώ και με γεμίζουν αισιοδοξία.

Χιονίζει!

2008-01-29T20:49:00.000+02:00

Από χτες, στα βόρεια προάστια των Αθηνών άρχισαν να πέφτουν νιφάδες χιόνι. Λες κι αηδίασε ο καιρός με τη δυσωδία που αποπνέει τελευταία η πολιτική σκηνή της χώρας, και είπε να την ξεπλύνει με λίγες αγνές νιφάδες καθαρό χιόνι. Μπορούν με βαμβάκι να σβήσουν άραγε γεγονότα γραμμένα με ροζ μελάνι πάνω στα μάρμαρα του Παρθενώνα;

Παζάρι βιβλίων στην πλατεία Κλαυθμώνος

2008-01-24T23:34:00.000+02:00

Για να μην «σκοτώνονται» τα βιβλία, όταν «γεράσουν», το «ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ», για δέκα ημέρες, είναι και πάλι κοντά μας.

Σύνθημα προς τους βιβλιόφιλους: «Υιοθετήστε ένα βιβλίο, για να μην πολτοποιηθεί!»

Από Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου έως και την Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου, μία έκθεση βιβλίου, διαφορετική από τις καθιερωμένες, μία μεγάλη Γιορτή γνωριμίας με το Βιβλίο, για 13η συνεχή χρονιά, από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου, σε συνεργασία με τον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δήμου Αθηναίων.

Οι τιμές, όπως πάντα, με την εγγύηση του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου, θα σας εκπλήξουν: 1,00 1,50 2,00 3,00 3,50 4,00 4,50 κ.ο.κ.

Το ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ 2008, 1 έως 10 Φεβρουαρίου, θα λειτουργεί καθημερινά από τις 10:00 το πρωί μέχρι τις 21:45 το βράδυ.

από το site του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου

'Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι'- ισχύει αυτό τελικά;;

2008-01-24T13:18:00.001+02:00

Προ ημερών αποφασίσαμε να πάμε θέατρο. Καλή παράσταση, ακόμα καλύτερη η παρέα, περάσαμε όμορφα. Μετά το τέλος της παράστασης,- ήταν νωρίς ακόμα- θελήσαμε να καθήσουμε κάπου για κουβεντούλα και ποτό. Τα βήματά μας μας έφεραν έξω από γνωστό cafe- bar μεγάλου βιβλιοπωλείου στην αρχή της οδού Σταδίου. Ενδιαφέρουσα διακόσμηση και μουσική, χαμηλός φωτισμός, 'γιατί όχι;' σκεφτήκαμε.

Ανεβαίνουμε (ο χώρος του bar λειτουργεί στον όροφο), καθόμαστε, και περιμένουμε να έρθει η κοπέλα προκειμένου να δώσουμε την παραγγελία μας. Εκείνη, μόλις έρχεται, μας ενημερώνει πως η κουζίνα είναι κλειστή, επομένως το μόνο που μπορεί να μας προσφέρει το κατάστημα είναι ποτό. Εντάξει, εξάλλου για ποτό είχαμε έρθει κι εμείς. Της λέμε τι θέλουμε και μόλις φεύγει συνεχίζουμε την κουβέντα μας. Σε μισό λεπτό ξανάρχεται και μας ενημερώνει πως σε λίγο στο χώρο θα ξεκινήσει 'μουσική πρόβα', να το γνωρίζουμε μήπως ενοχληθούμε από τη φασαρία, και φεύγει.

Σε διπλανό τραπέζι, από την ώρα που ήρθαμε, καθόταν γνωστός κοσμικός από το χώρο της δικηγορίας, με παρέα. Λίγο μετά, αφότου παραγγείλαμε, ο εν λόγω κύριος ζητά από την κοπέλα να του φέρει παγωτό- κάτι που είχε προ ολίγου ζητήσει και μια φίλη από την παρέα μας, λαμβάνοντας ωστόσο αρνητική απάντηση ('η κουζίνα είναι κλειστή, λυπάμαι'). Σε πέντε λεπτά εμφανίζονται δύο ευμεγέθη μπολ με παγωτό, προς το διπλανό τραπέζι.

Αποφασίζω να επέμβω. Άλλα μέτρα και άλλα σταθμά;; 'Παρακαλώ! Θα θέλαμε κι εμείς μια μερίδα παγωτό, βανίλια'. Η κοπέλα έρχεται στο τραπέζι μας και μας κοιτάζει 'απολογητικά':

-Λυπάμαι, σας είπα ότι η κουζίνα έχει κλείσει.
-Μα το παγωτό δεν παρασκευάζεται αυτή τη στιγμή, έτοιμο είναι κι εσείς μονάχα το σερβίρετε. Εξάλλου στο διπλανό τραπέζι δε νομίζω πως η κλειστή κουζίνα αποτέλεσε εμπόδιο ...
-Ναι, το ξέρω, αλλά να, τι να πω, δεν μπορούσα να το αρνηθώ. Λυπάμαι που σας στεναχώρησα (!), να έρθετε ένα πρωί να σας κεράσω όσο παγωτό θέλετε.

Καλή μου κοπέλα, καθόλου δε μας 'στεναχώρησες'. Μας υποτίμησες, καθώς μας φέρθηκες σαν να ήμαστε πελάτες β' κατηγορίας. Και προφανώς δε σκοτιστήκαμε καθόλου για το παγωτό. Με τη διάκριση εις βάρος μας θιχτήκαμε και προσβληθήκαμε.

Προφανώς κάποιοι ήθελαν το χώρο 'όλο δικό τους' εκείνη την ώρα. Έστω, δεκτό. Αφού δεν επιθυμούσαν, ωστόσο, την παρουσία τρίτων, όφειλαν από την αρχή να μας πουν πως δεν δέχονταν πελάτες το συγκεκριμένο βράδυ. Όχι να μας αφήσουν να καθήσουμε, να παραγγείλουμε, κι έπειτα να μας φερθούν με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο. Διότι τελικά, πέσαμε θύματα ρατσισμού. Κοινωνικού ρατσισμού.

Νέος φεγγάρης

2008-01-14T21:23:00.000+02:00

Μια μικρή, κίτρινη φλουδίτσα στον ουρανό, φωτίζει το σκούρο μπλε σεντόνι.

-Πιάσε κάτι χρυσό και κάνε μια ευχή!
-Δεν έχω τίποτα χρυσό...
-Να, πιάσε τη βέρα μου.

Κάθε που ξεμυτίζει καινούριο φεγγάρι, σαν να γυρίζω πάλι πίσω, όταν ήμουν μικρή... Κοίταζα τότε συνωμοτικά το φεγγάρι και του έκλεινα το μάτι, σαν να του έλεγα: 'Ξέρεις εσύ τι σου ζητάω, θα το πραγματοποιήσεις, έτσι;'

Επείγον: Βοηθείστε να βρεθεί ο ασυνείδητος

2008-01-11T10:09:00.000+02:00

Η παρακάτω απεγνωσμένη παράκληση είναι από την κυρία Πλέσσα Ειρήνη:

'Βοήθεια. Σας εκλιπαρώ σα μάνα. Στις 17-2-2007, στο Ηράκλειο Κρήτης, περιοχή Θέρισος, Κονδυλάκη 30, ώρα 17.15, έγινε ένα τρομερό δυστύχημα με νεκρό το γιο μου, ένα αγγελούδι 23 ετών. Διερχόμενο jeep, παραβιάζοντας stop, παρέσυρε και εγκατέλειψε το παιδί μου, που περνούσε με τη μηχανή του. Πέθανε μετά από λίγο. Δε μπορώ να αναφέρω κάποιο άλλο στοιχείο. Μολονότι έχει περάσει καιρός, σας παρακαλώ, αν γνωρίζετε το παραμικρό, καλέστε στο 2102029145, είναι ανάγκη. Στείλτε το και σε άλλες σελίδες. Βοηθείστε να βρεθεί ο ένοχος και να μη χαθούν άλλες άδικ(α) ψυχές.'

Ας το αναδημοσιεύσουμε, όσοι περισσότεροι γίνεται, στα blog μας.

Είναι κάποια βράδια...

2007-12-06T14:53:00.000+02:00

Είναι κάποια βράδια που μοιάζουν αλλιώτικα, ιδιαίτερα. Ένα άρωμα ανατολής σαν να σε κυκλώνει, γλυκό και μελαγχολικό ταυτόχρονα. Ένα άρωμα που σε υπνωτίζει, σε μαγεύει, σε ταξιδεύει σε κόσμους παρελθόντες. Εκείνες τις στιγμές ανακαλύπτεις ξανά μονοπάτια από χρόνια χαμένα, που έχουν κρυφτεί πίσω από δέντρα τεράστια, κισσούς και περικοκλάδες. Κι ενώ οι πρασινοκίτρινοι τοίχοι (νομίζεις πως) έχουν γίνει γυάλινοι κι αδιάβατοι, κάτι τέτοια βράδια τα κλαδιά υποχωρούν, και παλιά μονοπάτια σε προσκαλούν να τα διαβείς πάλι, έστω μέσα από τον καπνό ενός τσιγάρου ή τη ζάλη ενός ποτού.

Στο διάβα σου θα δεις εικόνες παγωμένες, στιγμές προσεκτικά διαλεγμένες από χρόνια μακρινά και περασμένα, σα σκηνές από ασπρόμαυρη ταινία. Κι από κείνα τα λίγα στιγμιότυπα θα ανοίξουν μνήμες, σεντούκια που έτη ολόκληρα έμεναν σκονισμένα στον πάτο ενός σκοτεινού ντουλαπιού. Ανάμεικτα συναισθήματα χαράς και λύπης θα αναδυθούν σαν εκρηκτικό κοκτέιλ, προκαλώντας μια γλυκειά παραζάλη. Η βόλτα στο παρελθόν είναι μια δίνη που σε παρασέρνει.

Και την επόμενη μέρα έχεις φτάσει στο τέλος, στον πάτο. Ή μήπως είναι η αρχή, ένα νέο ξεκίνημα; Έχεις έρθει πάλι πίσω στο παρόν, στο τώρα. Και το μόνο που έχει μείνει από το προηγούμενο βράδυ είναι ο καπνός στην ατμόσφαιρα κι η ζαλάδα από τις χθεσινές καταχρήσεις...

Γεύση από Ευρώπη

2007-10-14T18:55:00.000+03:00

Ένα απόγευμα, πριν από μερικές μέρες, έτυχε να βρεθώ σε γνωστή συνοικία στο κέντρο των Αθηνών. Πρόκειται για μια όμορφη, αλλά παράλληλα αρκετά υποβαθμισμένη περιοχή. Η ιδιαίτερη αύρα που αποπνέει μπερδεύεται με τη δυσοσμία από σκουπίδια (που περιμένουν στωικά το απορριματοφόρο να τα περισυλλέξει) και από τη χρήση πεζοδρομίων και πεζοδρόμων ως δημόσια τουαλέτα (σκύλοι και άνθρωποι φροντίζουν ανελλιπώς να 'ανανεώνουν' τις 'ευωδιές').

Εκείνη την ώρα οι ιδιοκτήτες σκύλων βγάζουν τα συμπαθή τετράποδα για την καθημερινή τους βόλτα. Τα ζώα χαλαρώνουν και κάποια στιγμή, όπως είναι φυσιολογικό, κοντοστέκονται, και τσουπ!... να μια ακαθαρσία κάτω, έτοιμη να την πατήσει κάποιος αμέριμνος περιπατητής. Οι ιδιοκτήτες συνήθως κάνουν πως δε βλέπουν, κοιτούν λίγο πιο πέρα, σφυρίζουν αδιάφορα, εφαρμόζουν την τακτική 'δεν είδα- δεν άκουσα (επομένως δεν ευθύνομαι που λερώνω τον δημόσιο κοινόχρηστο χώρο)'.

Το βλέμμα μου πέφτει λοιπόν σε μία κυρία με το σκύλο της, ο οποίος είχε σταματήσει ακριβώς γι'αυτό το λόγο λίγο πιο πέρα, έτοιμος να αφήσει τη 'στάμπα' του στο πεζοδρόμιο. Η κυρία είναι μίας κάποιας ηλικίας, ο σκύλος της αρκετά μεγαλόσωμος. Κι όμως, με ευχάριστη έκπληξη βλέπω τη γυναίκα να σκύβει χωρίς ενδοιασμό και να τοποθετεί μία εφημερίδα στο έδαφος, ακριβώς πίσω από τα πόδια του ζώου. Μαζεύει την εφημερίδα με τις ακαθαρσίες και προχωράει παραπέρα. Σε λίγα λεπτά η σκηνή επαναλαμβάνεται, πέντε μέτρα πιο κάτω.

Την πλησιάζω αποφασιστικά και αναφωνώ με θαυμασμό 'μπράβο σας!'. Η γυναίκα κοντοστέκεται, γυρνά προς το μέρος μου, και με πολύ σοβαρό ύφος μου αποκρίνεται: 'Μα φυσικά, θα αφήσω το ζώο να λερώσει το πεζοδρόμιο;' Την συγχαίρω για μια ακόμα φορά, αφού της εξηγώ πως η λογική της -λογική συνειδητοποιημένου Ευρωπαίου πολίτη- δεν συνηθίζεται στη χώρα μας. Απογοητευμένη συγκατένευσε και προχώρησε παραπέρα.

Συνέχισα να περπατώ, με ένα χαμόγελο στα χείλη. Μπορεί να μη φημιζόμαστε για την καλή μας σχέση με το περιβάλλον ως λαός, όμως κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει προς το καλύτερο. Η συγκεκριμένη κυρία δίνει ένα γερό μάθημα σε πολλούς νεότερους, που με τη δικαιολογία 'πονάει η μέση μου, που να σκύβω τώρα' ή 'σιγά μη λερωθώ εγώ' αρνούνται να κάνουν το αυτονόητο. Και η περιοχή είναι χαρακτηριστική: σε ένα μέρος ξεχασμένο από κάθε δημόσιο φορέα, όσο αφορά το πρόγραμμα καθαρισμού δημοσίων χώρων, μεμονωμένοι κάτοικοι σαφώς συνειδητοποιημένοι πολίτες, ευαισθητοποιημένοι σε θέματα ευθύνης και περιβαλλοντικής συμπεριφοράς δίνουν πρώτοι το παράδειγμα. Δε γίναμε ακόμα Ευρώπη, όμως έχουμε καλούς οιωνούς... κάτι αλλάζει...

Μια είδηση που πέρασε στα 'ψιλά'

2007-09-17T11:41:00.000+03:00

Πριν μερικές εβδομάδες, συγκεκριμένα το Σάββατο 18 Αυγούστου, ένας νεαρός Νιγηριανός, ο Tony Onyoha, σκοτώθηκε πέφτοντας από τον πρώτο όροφο σε καφετέρια στη Θεσσαλονίκη. Ήταν η μοιραία κίνηση- ματ σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να ξεφύγει από τους διώκτες του (δύο άτομα με πολιτικά και συμπεριφορά μπάτσου). Το 'έγκλημά' του: πουλούσε παράνομα cds.

Σύμφωνα με τον αδελφό του, τα όργανα της τάξης, ένα χρόνο πριν, τον είχαν πιάσει στο ίδιο μέρος, του είχαν σπάσει το πόδι και τον είχαν οδηγήσεο στο αυτόφωρο για τα παράνομα cds. Έναν άνθρωπο που ούτε έκλεψε, ούτε σκότωσε, ούτε ενόχλησε κανέναν...

Σε έντυπο κυριακάτικης εφημερίδας διάβασα ρεπορτάζ με συνεντεύξεις από πέντε Νιγηριανούς, συμπατριώτες και συναδέλφους του Tony στην Αθήνα. Μέσα από τα λόγια τους άνοιξαν οι πύλες ενός άγνωστου για μας κόσμου.

Ότι η πώληση παράνομων cds δεν είναι για τους πλανόδιους Νιγηριανούς κερδοφόρα επιχείρηση, είναι πιστεύω προφανές. Θα ήμασταν το λιγότερο αφελείς, αν θεωρούσαμε ότι τα 5 ευρώ ανά cd, τα οποία με 'σκληρά παζάρια' γίνονται και 4 ή 3, μπορούν να βοηθήσουν κάποιον να γίνει πάμπλουτος, ή έστω, να συγκεντρώσει κάποιο κεφάλαιο. Φαίνεται ξεκάθαρα- σε όσους έχουν την τόλμη και την ειλικρίνεια να το δουν- πως οι άνθρωποι αυτοί πολλές φορές δεν κερδίζουν ούτε τα προς το ζην.

Αυτό όμως που πολλοί αγνοούμε είναι η ντροπή που νιώθουν γι'αυτό που κάνουν. Οι περισσότεροι από τους πλανόδιους Νιγηριανούς δεν είναι, όπως νομίζουμε, τυχαίοι, αμόρφωτοι μετανάστες. Πρόκειται συνήθως για νεαρούς απόφοιτους σχολών όπως η Νομική, τα Μαθηματικά και οι Πολιτικές Επιστήμες, οι οποίοι έφυγαν από τη χώρα τους σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης.

Οι πιο κακεντρεχείς από εμάς θα σχολιάσουν: 'Μπα, έχει και Πανεπιστήμια η χώρα τους; Καμία σχέση με τα δικά μας, ποιος ξέρει τι θα τους μαθαίνουν εκειπέρα'. Σοβαρά ρε παιδιά;;; Δηλαδή να υποθέσουμε ότι όλοι όσοι αποφοιτούν από την ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι άνθρωποι με ανοιχτούς ορίζοντες, πνευματικές ανησυχίες και διάθεση να προσθέσουν κι εκείνοι ένα 'λιθαράκι στον τόπο'; Να θεωρήσουμε ότι έχουν όλοι αυτοί κάτι εποικοδομητικό να πουν και να προσφέρουν στην κοινωνία απλώς και μόνο επειδή κραδαίνουν επιδεικτικά ανά χείρας το πολυπόθητο πτυχίο τους; Ή να πιστέψουμε ότι ακριβώς επειδή στη Νιγηρία οι άνθρωποι δεν αλλάζουν κινητό, τηλεόραση και αυτοκίνητο με τη συχνότητα που τα αλλάζει ο δυτικός κάτοικος του 'πολιτισμένου' κόσμου, δεν υπάρχουν Νιγηριανοί που επιθυμούν να μορφωθούν και να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους, Νιγηριανοί που έχουν όραμα για έναν κόσμο με λιγότερες ανισότητες και ρατσιστικές διακρίσεις;

Καλό σου ταξίδι Tony, σε έναν κόσμο πιο φιλόξενο από αυτόν που άφησες...

υ.γ. 1: Κάποιοι από μας, ακόμα πιο κακεντρεχείς, θα θελήσουν να υποστηρίξουν πως οι ίδιοι οι Νιγηριανοί φταίνε, διότι εκείνοι διάλεξαν το δρόμο της παρανομίας. Αλήθεια;;; Δε νομίζω πως αυτοί οι άνθρωποι σπούδασαν επιστήμη με όνειρο να έρθουν στην Ελλάδα να πουλήσουν παράνομα cds. Μην τους υποτιμάτε τόσο. Όσο κι αν δε θέλουμε να το παραδεχτούμε, γνωρίζουμε όλοι μας πολύ καλά το ρατσισμό και τις δυσκολίες που αντμετωπίζουν, που τους στερούν τη δυνατότητα να εργαστούν σε κάποια άλλη δουλειά. Το θέμα δεν είναι αν στηρίζουμε τα πλαστά cds. Είναι αν δεχόμαστε το δικαίωμα του άλλου σε μια καλύτερη ζωή, όταν αυτός ο 'άλλος' είναι διαφορετικός από εμάς.

υ.γ.2: Οι δικοί του ακόμα περιμένουν να πάρουν άδεια παραμονής, ώστε να μπορέσουν να ταξιδέψουν μέχρι τη Νιγηρία για να θάψουν τη σορό του Tony, και να ξαναγυρίσουν.

υ.γ.3: Η φωτογραφία είναι από το http://www.mkaragiannis.blogspot.com. Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Πολιτισμός ή εκ-πολιτισμός;

2007-08-29T15:58:00.000+03:00

Ως έθνος, κακά τα ψέμματα, δεν έχουμε καλή σχέση με την έννοια του πολιτισμού. Αν στην Αρχαιότητα αναπτύχθηκε στον ελλαδικό χώρο ένας αξιοθαύμαστος πολιτισμός, ο οποίος γοήτευσε, επηρέασε και ενέπνευσε τόσες γενιές ξένων, είναι φανερό πως εμάς, τους σύγχρονους Έλληνες, 'πέρασε και δε μας άγγιξε'.

Κάθε χρόνο εκατοντάδες τουρίστες έρχονται από την άλλη άκρη του κόσμου για να θαυμάσουν από κοντά τον Παρθενώνα, να περπατήσουν στην Αρχαία Αγορά, να επισκεφθούν το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και να δουν πολλά ακόμα σπουδαία αρχιτεκτονήματα σε διάφορα μέρη της χώρας. Κι εμείς στην καλύτερη περίπτωση περνούμε από μπροστά τους σφυρίζοντας αδιάφορα. Στη χειρότερη, αγνοούμε και την ύπαρξή τους. "Μάθε ό,τι θα σου χρησιμεύσει για να βγάλεις χρήματα" είναι το μότο μας- γιατί εμείς οι Έλληνες 'είμαστε έξυπνοι, όχι σαν τους κουτούς τους Ευρωπαίους που ασχολούνται με ερείπια'. Μα προφανώς, η αρχαιότητα δεν 'πουλάει', οι χρηματοδοτήσεις και τα μεγάλα κέρδη απαντώνται σε άλλους κλάδους... κι εκείνοι -οι λίγοι- που ασχολούνται και ψάχνουν να μάθουν κάποια πράγματα παραπάνω γι'αυτήν είναι τύποι 'περιθωριακοί', 'στον κόσμο τους', ως και 'παρακμιακοί'!!!

Έτσι και για τα μνημεία μας δεν ενδιαφερόμαστε, δε δίνουμε δεκάρα τσακιστή. Ναι, πικρή αλήθεια, μα όσο κι αν μας πονάει, ας τολμήσουμε επιτέλους να κοιτάξουμε την αλήθεια στα μάτια. Κάηκε η Ολυμπία. 'Σώθηκε η Αρχαία Ολυμπία' λένε, με φωνή περήφανη και με τα αυτιά τεντωμένα να ακούσουν τα ευχαριστήριά μας. Σοβαρά μιλάμε;;; Τι ακριβώς σώθηκε; Μνημείο δεν είναι μόνο τα μάρμαρα, ούτε τα σπουδαία ευρήματα που φυλάσσονται στα δύο μουσεία -παλιό και νεότερο.

Αντιγράφω από το Χάρτη της Βενετίας (=πλαίσιο αρχών σύμφωνα με τις οποίες πραγματοποιούνται οι αποκαταστάσεις των αρχιτεκτονικών μνημείων στη σημερινή εποχή/ καθιερώθηκε σε διεθνές συνέδριο Αρχιτεκτόνων και Τεχνικών στη Βενετία, το 1964):

[...]
Ορισμοί:
1. Η έννοια ενός ιστορικού μνημείου δεν καλύπτει μόνο το μεμονωμένο αρχιτεκτονικό έργο, αλλά και την αστική ή αγροτική τοποθεσία που μαρτυρεί έναν ιδιαίτερο πολιτισμό, μια ενδεικτική εξέλιξη ή ένα ιστορικό γεγονός. Αυτό ισχύει όχι μόνο για τις μεγάλες δημιουργίες αλλά και για ταπεινά έργα που με τον καιρό απέκτησαν πολιτιστική σημασία.
[...]

Είναι λοιπόν προφανές ότι στον ορισμό του μνημείου περιλαμβάνεται και το Κρόνιο Όρος, το οποίο κατακάηκε. Άρα για ποιο λόγο καυχιόμαστε ότι σώσαμε την Ολυμπία;... Όλη η διεθνής κοινότητα σκύβει το κεφάλι από τη θλίψη... Κι εμείς γεννούμε ένα σωρό άνευρες δικαιολογίες για το Κρόνιο Όρος που έγινε στάχτη, για έναν τόπο που ίσως δεν έχουμε καν επισκεφθεί -ούτε μια φορά!, για ένα μνημείο που δεν κάναμε ούτε την ελάχιστη προσπάθεια να καταλάβουμε και να εκτιμήσουμε...

The [greek] roof is on fire

2007-08-27T22:07:00.000+03:00

Το πρωί, μόλις ξύπνησα, άνοιξα τα παράθυρα να μπει φρέσκος αέρας. Φρούδες ελπίδες: μία έντονη μυρωδιά καμένου, διάχυτη στην ατμόσφαιρα με γέμισε θλίψη. Τι αισιόδοξο ξεκίνημα για την καινούρια μέρα!... Βγήκα στους δρόμους της πόλης. Όλοι έτρεχαν στις δουλειές τους, σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Κι όμως κάτι είχε αλλάξει.

Πράγματι κάτι έχει αλλάξει. Παρόλο που σήμερα δεν είχε τόσο πολύ ζέστη -εδώ αντέξαμε στους 46 βαθμούς Κελσίου, με λιγότερους θα δυσφορήσουμε;- κι όμως, η ατμόσφαιρα ήταν πνιγηρή. Σαν κάποιος να είχε κουκουλώσει όλη την Αθήνα με διαφανή μεμβράνη. Ένιωσα ένα ψυχοπλάκωμα.

Είναι η ιδέα μου; Δε νομίζω... Ξεκάναμε την Πάρνηθα, μετά την Πεντέλη, χτες και τον Υμηττό. Παιδιά μήπως έχουμε και τίποτα άλλο; Να μη μας ξεμείνει δηλαδή!... Μα βέβαια, τι περιμένουμε; Σε μία πρωτεύουσα όπου το ποσοστό πρασίνου ανά κάτοικο είναι το χαμηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάηκε και το λιγοστό, ελάχιστο πράσινο που έδινε οξυγόνο στην ήδη κορεσμένη πόλη μας.

Κάτι καίγεται... Κι αυτό δεν είναι μόνο τα δάση, τα ζώα και οι άνθρωποι που παραδώθηκαν στις φλόγες. Δεν είναι μόνο οι περιουσίες και τα χωράφια που χάθηκαν. Πρόκειται για εμάς, όλους όσους έχουμε απομείνει ζωντανοί να κοιτούμε τα απομεινάρια μιας τραγωδίας απερίγραπτης. Εμείς καιγόμαστε, που έχουμε μείνει μόνοι, χωρίς πράσινο, χωρίς ζωή, μες στα γκρίζα κουτάκια μας, σα συντρίμμια ενός ναυαγίου σε νεκρή θάλασσα...

Πύρινα Τοπία

2007-08-25T23:44:00.000+03:00

Τις τελευταίες μέρες όλη η χώρα έχει μετατραπεί σε πορτοκαλόχρωμο εφιάλτη. Μαθαίνουμε για ολοένα και περισσότερα θύματα. Βλέπουμε σπίτια να καταστρέφονται, τόσα δέντρα και ζώα νεκρά. Η πνιγηρή οσμή του καπνού εισέρχεται στα πνευμόνια μου, με πνίγει. Μου αφήνει μια πικρή γεύση. Τα όμορφα τοπία μας, νεκροταφία δέντρων, χαραγμένα στη μνήμη μου δε μ'αφήνουν να ησυχάσω.

Η Πυροσβεστική τρέχει να προλάβει. Αλήθεια, τι; Πώς μπορούν τόσο λίγοι άνθρωποι να παλέψουν ενάντια σε τόσα πύρινα μέτωπα; Με κίνδυνο της ζωής τους, απάνθρωπα ωράρια εργασίας και ανύπαρκτο ή υποτυπώδη εξοπλισμό, προσπαθούν να σώσουν ό,τι είναι δυνατό. Ένας ήρωας δε μπορεί να σώσει όλο τον κόσμο...

Μα είμαστε σοβαροί; Αντιπυρικές ζώνες ανύπαρκτες, χρηματοδότηση μηδέν, ελάχιστο προσωπικό της Πυροσβεστικής σε σχέση με τις ανάγκες της χώρας, παντελής έλλειψη ενημέρωσης των κατοίκων, έλλειψη οργάνωσης... Δηλαδή πώς περιμένουμε να αντιμετωπιστούν τέτοιας έκτασης φαινόμενα εμπρησμού; Με κατακλυσμιαία βροχή;;;

Λυπάμαι. Λυπάμαι για τις ζωές που χάθηκαν άδικα. Λυπάμαι για τα όνειρα ζωής που έγιναν στάχτη. Για τα δάση που κάηκαν και τα ζώα που απανθρακώθηκαν. Για όλους όσους ζουν με την αγωνία αυτή τη στιγμή, αν θα είναι ο τόπος τους η επόμενη πυρκαγιά στο χάρτη.

Και θυμώνω. Θυμώνω με τις εγκληματικές ενέργειες εμπρησμού που αποκαλύφθηκαν, με την -εξίσου εγκληματική- αμέλεια στους τομείς της οργάνωσης και της αντιπυρικής προστασίας. Το ζήτημα δεν είναι να παρακαλούμε να μη συμβαίνουν καταστροφές, ούτε βεβαίως να αρνούμαστε την ύπαρξη αδίστακτων εμπρηστών που ανενδοίαστα σπέρνουν την καταστροφή σε τέτοια έκταση. Το παν είναι η πρόληψη. Και δυστυχώς η λέξη 'πρόληψη' στην Ελλάδα είναι διαγραμμένη απο το λεξικό...

Εξαΰλωση

2007-08-06T14:47:00.000+03:00

Κατέβηκα στην ακροθαλασσιά κι έκατσα στα βραχάκια. Άφησα το κύμα να σκάσει στα πόδια μου, να ξεπλύνει τον πόνο. Η θάλασσα, ήρεμη μάνα, αγκαλιά ορθάνοιχτη για κάθε της παιδί, υπομονετικά περίμενε. Την κοίταξα και πείστηκα να αφήσω την ταραχή μου να εκφραστεί. Οι γρήγοροι παλμοί μου άρχισαν να καταλαγιάζουν, τα μέλη μου σιγά σιγά να μουδιάζουν. Τα μάτια μου θόλωσαν. Ξάφνου, ένα ρυάκι ανάβλυσε, ένα ρυάκι που έγινε γρήγορα χείμμαρος κι ενώθηκε με την απέραντη θάλασσα.

Ο ουρανός σκοτεινός, ένα γκρίζο, μουντό ταβάνι σε δωμάτιο δίχως θέα. Τα δάκρυα συνεχίζουν,κυλούν ασταμάτητα, προσπαθώ να τα συγκρατήσω. Θες να τα μαζέψεις, να τα σφραγίσεις σε γυάλινο μπουκάλι να το πάρεις φυλαχτό. Κάθε δάκρυ και μια στεναχώρια που φεύγει, ένα βάρος που γλιστρά από τους ώμους μου.

Έχει αρχίζει να χαράζει. Κάτι κοιτάς ψηλά. Σηκώνω τα υγρά μου μάτια. Έχεις δίκιο, κάτι λάμπει εκεί πάνω. Ένα μικρό, φωτεινό αστέρι. Να κάνω μια ευχή... Ας γίνει κάθε δάκρυ που αναβλύζει από μέσα μου μια δική σου όμορφη ανάμνηση, ένα άγγιγμα, ένα χάδι, μια ελπίδα...

Με κοιτάς στο φως της χαραυγής. Φυσάει ένα γλυκό αεράκι. Μου χαμογελάς. Σου χαμογελώ. Ξέρουμε κι οι δύο πως ο φοίνικας αναγεννάται από τις στάχτες του. Κι αφηνόμαστε να γίνουμε ένα με το φύσημα του αέρα, χνούδια που σκορπίζουν, μέχρι να χαθούν πέρα, στο μακρινό ορίζοντα...

Μόνο τον εαυτό μου δεν ξέρω τι να τον κάνω...

2007-07-26T01:31:00.000+03:00

Πριν από μερικές μέρες βρέθηκα σε μεγάλο supermarket, από εκείνα που έχουν μέχρι και ρούχα, ηλεκτρικές συσκευές κλπ. Χρειαζόμουν λίγα πραγματάκια, συγκεκριμένα, οπότε τα συγκέντρωσα γρήγορα στο καλάθι και έκανα να φύγω προς το ταμείο. Είχα όμως ακόμα λίγο χρόνο στη διάθεσή μου, κι έτσι αποφάσισα να κάνω μια βόλτα προς το τμήμα με τα ηλεκτρονικά- μου έκανε εντύπωση που σε ένα supermarket υπάρχει ακόμα και αυτό. Δεξιά κι αριστερά αμέτρητα προϊόντα με προσεγμένο περιτύλιγμα, ελκυστική εμφάνιση, ‘έξυπνα’ τοποθετημένα, μόνο που δεν κρατούσαν ταμπελάκι ‘αγόρασέ με!’. Η κοινωνία της κατανάλωσης... Ένιωσα άσχημα, πήρα τα πράγματά μου και κίνησα γρήγορα για το ταμείο...

Μου φαίνεται αστείο, τόσο αστείο που αγγίζει τα όρια του τραγικού. Μια ζωή δουλεύουμε για να αγοράζουμε. Έχουμε ανάγκη αυτό, εκείνο, το άλλο, α, βγήκε και κάτι καινούριο, να μην το αγοράσουμε; είναι απαραίτητο... Πλασματικές ανάγκες και θέλω, σε μία κοινωνία που υπερπαράγει και υπερκαταναλώνει. Και υπερκαταστρέφει, επίσης- αλλά αυτό δεν το λέμε, δεν ακούγεται όμορφο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πλαστικές σακκούλες. Πόσοι τόνοι παράγονται και διανέμονται στα supermarket, ώστε να μπορούμε κάθε προϊόν να το βάλουμε σε ξεχωριστή σακκούλα;... Υπερβολή; Κι όμως. Αυτό το προϊόν, που ουσιαστικά δεν το αγοράζουμε καν άμεσα, απλώς το χρησιμοποιούμε για να μεταφέρουμε άλλα, κάνει τόσο κακό στον ήδη πολύ επιβαρυμένο πλανήτη μας. Κάθε χρόνο εκατοντάδες θαλάσσιες χελώνες πνίγονται, διότι καταπίνουν πλαστικές σακκούλες που κάποιοι ανεγκέφαλοι πετούν από τα πλοία στη θάλασσα. Οι χελώνες τις νομίζουν για τσούχτρες, μα όταν τις καταπίνουν είναι πια αργά: σε λίγο θα πάψουν να αναπνέουν: πεθαίνουν από ασφυξία.

Όχι, το κείμενο δεν είναι ούτε ‘συμπαθητικό και γλυκούλι’, ούτε μελό. Είναι περιγραφή μιας πραγματικότητας που προτιμούμε να ξεχνούμε ή να αγνοούμε. Φυσικά, οι πλαστικές σακκούλες δεν είναι το μόνο μας πρόβλημα. Είναι όμως τόσο απλό, τόσο εύκολο να περιορίσουμε την αλόγιστη χρήση τους –ναι, υπάρχουν και χάρτινες, ευτυχώς έχουν αρχίσει να τις χρησιμοποιούν ξανά- και να συμβάλουμε έτσι, έστω και λίγο ο καθένας, σε έναν κόσμο λίγο πιο βιώσιμο, λίγο καλύτερο και για άλλα είδη, όχι μόνο για το ανθρώπινο (αλήθεια, γινόμαστε καλύτεροι, ζούμε πιο ποιοτικά μαζεύοντας όλο και περισσότερες σακκούλες;...).

Συνέχεια αγοράζουμε, καταναλώνουμε, μαζεύουμε στο σπίτι μας πολυάριθμα αγαθά –και σακκούλες!- γιατί όλο και κάποια πλασματική ανάγκη θα ανακαλύψουμε ότι ικανοποιούν. Νομίζουμε πως όλος αυτός ο συρφετός θα διευκολύνει τη ζωή μας, πως πραγματικά έχει λόγο ύπαρξης. Και τελικά, μόνο τον εαυτό μας δεν ξέρουμε τι να τον κάνουμε...

Υ.Γ.: Τον τίτλο τον δανείστηκα από μια θεατρική παράσταση βασισμένη σε έργα γνωστού Έλληνα συγγραφέα. Τόσα χρόνια πριν, κι ακόμα τόσο επίκαιρος, ίσως πιο επίκαιρος από ποτέ...

Η μάχη της Λυδίας

2007-07-21T13:15:00.000+03:00

Η Λυδία είναι ένα γλυκύτατο αγγελούδι μόλις τριών ετών. Έχει διαγνωστεί με καρκίνο. Ο μπαμπάς της καταγράφει σε blog τις εξελίξεις σχετικά με την υγεία της. Μία θετική σκέψη για τη Λυδία, που αγωνίζεται και εύχομαι ολόψυχα να βγει νικήτρια από αυτή τη δύσκολη μάχη.

Μια γωνιά 30 χρόνια πίσω

2007-07-12T20:13:00.000+03:00

Πριν από λίγες μέρες, ένα όμορφο πρωινό, έτυχε να έχω ένα μικρό ‘κενό’ στο –κατά τα άλλα αρκετά αγχωτικό- πρόγραμμα που (προσπαθώ να) ακολουθώ τελευταία. Τέτοιου είδους αναπάντεχα διαλείμματα φροντίζω να τα εκμεταλλεύομαι όσο καλύτερα μπορώ, ώστε να πραγματοποιώ μικρές ‘αποδράσεις’ από την καθημερινή ρουτίνα, μέσα στην πόλη. Έτσι, όλο και ανακαλύπτω κρυμμένες γωνιές, γειτονιές που δεν έχει τύχει να γνωρίσω· είναι ο μικρός εξερευνητής μέσα μου, που με ωθεί συχνά να κάνω βόλτες στα πιο απίθανα μέρη...

Αυτή τη φορά σημείο εκκίνησης ένα καθόλου απίθανο και μάλιστα πολύ κομβικό σημείο: η Ομόνοια. Αποφασίζω να κατευθυνθώ προς την οδό Αθηνάς. Αυτός ο δρόμος έχει μία ιδιαιτερότητα. Όχι γιατί είναι ο δρόμος στον οποίο έχω τις μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνω χαλκομανία (ναι, πραγματικά, όποτε τον διασχίζω, στο παρά πέντε γλιτώνω πάντα μία στενού τύπου επαφή με την άσφαλτο!). Η οδός Αθηνάς, πιστεύω, αποτελεί το όριο ανάμεσα σε δύο κόσμους, που συνυπάρχουν στην ίδια πόλη. Από τη μία πλευρά, αποτελεί το σύνορο της σύγχρονης Αθήνας, της πόλης που βιώνουμε καθημερινά. Πρόκειται για την πρωτεύουσα με τα πολυώροφα κτήρια, με τους ανθρώπους και τα αυτοκίνητα που τρέχουν να προλάβουν το χαμένο χρόνο. Από την άλλη...

Μόλις έχω φτάσει στην αρχή της Αθηνάς. Από το μυαλό μου περνάει μια σκέψη σαν αστραπή. Χαμογελώ. Διασχίζω το δρόμο –με προσοχή, μη μας φάνε λάχανο αυτή τη φορά- και σε λίγο βρίσκομαι στην Πειραιώς. Εκεί μπαίνω σε έναν άλλο κόσμο. Στρίβω αριστερά σε ένα σοκάκι που η όψη του παραπέμπει σε γκραβούρα εποχής. Τριγύρω άνθρωποι από την Κίνα, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, την Αφρικανική ήπειρο. Πρόσωπα κουρασμένα, σκαμμένα από την πάλη για επιβίωση σε μία πόλη με συχνά απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και ελάχιστη ανεκτικότητα στο διαφορετικό.

Χαζεύω τα κτήρια δεξιά αριστερά. Το καθένα κρύβει ανάμεσα σε τέσσερεις τοίχους τη δική του ιστορία, η οποία ξεκινά αρκετές δεκαετίες πριν. Εκείνη την εποχή που οι τρεις όροφοι- maximum- των σπιτιών μας επέτρεπαν να δούμε ένα μεγάλο κομμάτι του ουρανού μόλις γυρίζαμε να κοιτάξουμε ψηλά. Σ’αυτή τη γειτονιά, ο χρόνος σαν να έχει σταματήσει, ή μάλλον κυλάει αφύσικα αργά σε σχέση με τους ρυθμούς της υπόλοιπης Αθήνας. Πρόκειται για μια ζωντανή αναπαράσταση της πραγματικότητας, όπως ήταν τρεις δεκαετίες πριν. Ακόμα και τα μαγαζιά έχουν έναν αέρα άλλης εποχής.

Μπαίνω σε ένα μαγαζί με πρώτες ύλες για αρώματα, καλλυντικά κλπ.Τα ράφια στους τοίχους γεμάτα μικρά και μεγάλα γυάλινα σκουρόχρωμα μπουκάλια, όμοια με εκείνα που χρησιμοποιούσαν παλιά στα φαρμακεία. Οι υπάλληλοι, μέσα στο γενικότερο κλίμα, λειτουργούν κι εκείνοι στο ρελαντί. Πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν τους πελάτες, κοιτάζουν ίσως με απορία τους πελάτες που αγχώνονται να προλάβουν- τι ακριβώς; Παλιού τύπου αποδείξεις, χειρόγραφες, ξύλινες βοηθητικές σκάλες που μετακινούνται από τη μία άκρη του μαγαζιού στην άλλη για να φτάσει ο υπάλληλος το χ μπουκαλάκι στο τελευταίο ράφι εκεί ψηλά...

Νοσταλγική ατμόσφαιρα... Βγαίνω και κατευθύνομαι προς τη Βαρβάκειο. Λίγο πριν φτάσω στην υπαίθρια αγορά, με προσπερνάει ένας σκουρόχρωμος νεαρός, με λευκή κελεμπία. Έχει αεράκι και η κελεμπία ανεμίζει, σχεδόν χορεύει. Ο άνθρωπος μοιάζει οπτασία από τόπους μακρινούς και μυστηριώδεις. Όνειρο είναι; Χαμογελώ. νιώθω πως πραγματοποίησα ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο. Αυτή η πόλη τελικά βρίθει από αντιθέσεις. Το παρόν, το παρελθόν, το μέλλον, το διαφορετικό, όλα μαζί δημιουργούν έναν πολύχρωμο καμβά που με γεμίζει αισιοδοξία.

Οι τζάμπα μάγκες ας πάνε στο σπίτι να πλύνουν κανένα πιάτο [κι ας αφήσουν εμάς, τους υπόλοιπους normal οδηγούς να κυκλοφορούμε χαλαροί]

2007-07-03T10:22:00.000+03:00

Το διήμερο που πέρασε είπα να ξεφύγω λίγο από το κλεινόν άστυ. Κάτι η πρόσκληση από ένα καλό φιλαράκι που μένει στην Πάτρα, κάτι η ίδια η πόλη που είναι πανέμορφη, δεν ήθελα και πολύ... άρπαξα 2-3 πράγματα, πήρα το αυτοκίνητο κ έφυγα.

Η διαδρομή γνωστή, ο καιρός καλός, η διάθεσή μου στο ζενίθ, ανεβαστική μουσική... όλες οι προϋποθέσεις για να κυλήσει καλά το ταξίδι. Μπαίνω λοιπόν στην αττική οδό με την (αυτο)πεποίθηση ότι τα πράγματα θα πάνε πρίμα. Κι όμως, πού να ήξερα... Σε λίγο θα άρχιζε το γνωστό θεατρικό έργο Είμαι μάγκας και το δείχνω!

σκηνικό 1^ο: Αυτοκίνητο μεσαίας κατηγορίας. Στη θέση του οδηγού μεσοαστός οικογενειάρχης, με τη σύζυγο δίπλα και παιδί (ή παιδιά) στο πίσω κάθισμα. Σταυρός που ταλαντεύεται κάτω από το καθρεφτάκι του οδηγού (είμαστε καλοί χριστιανοί και το δείχνουμε, είπατε τίποτα;;;;;), χέρι βαριεστημένα κρεμασμένο έξω από το παράθυρο, χρυσό βραχιόλι-ταυτότητα στον καρπό, ύφος ‘έξυπνο’ και σκληρό, που δε σηκώνει πολλά πολλά. Οδηγεί στην αριστερή λωρίδα- είναι ‘ψημμένος’ από τα 15 στους δρόμους, τρέχει με πολλά παραπάνω χιλιόμετρα από όσα του επιτρέπουν ο δρόμος, οι συνθήκες και το ίδιο το αυτοκίνητο (το παιδί να έχει πατέρα- παράδειγμα προς μίμηση όταν μεγαλώσει), και το κυριότερο... δεν ανέχεται να προηγούνται στην ίδια λωρίδα άλλα αυτοκίνητα. Αναβοσβήνει νευρικά και επανειλημμένα τους προβολείς (το γεγονός ότι τυφλώνει τον μπροστινό δε φαίνεται να τον απασχολεί ιδιαίτερα) και κολλάει τη μηχανή πίσω από το προπορευόμενο όχημα (για αποστάσεις ασφαλείας ούτε λόγος, είπαμε, είναι ‘ψημμένος’ οδηγός, ξέρει...).

σκηνικό 2^ο: Νεαρή, ξανθομαλλούσα, ετών 20φεύγα, συμπαθέστατη κατά τα φαινόμενα. Μέσα σε coupé cabrio, πανάκριβο δώρο του εύπορου μπαμπά (είδατε η κόρη μου τι αυτοκίνητο οδηγεί;;;), με εξίσου πανάκριβα γυαλιά ηλίου και έντονη αναποφασιστικότητα: περνάει από τη μία λωρίδα στην άλλη με την ίδια ευκολία που αλλάζει το χρώμα στα νύχια των χεριών της. Έτσι κ αλλιώς, μία τόσο σοβαρή απόφαση θέλει χρόνο, οπότε μέχρι να αποφασίσει, κινείται μεταξύ αριστερής και μεσαίας λωρίδας με βήμα κάβουρα και φυσικά χωρίς να χρησιμοποιήσει τα φλας (‘μα αυτά είναι μόνο για τους ξενέρωτους και τους ψαρωμένους πρωτάρηδες!’). Τρέφει τη βαθειά πεποίθηση πως με τα χρήματα του μπαμπά μπορεί να αγοράσει όλο τον κόσμο· άλλωστε, κάποια στιγμη ο μπαμπάς θα φροντίσει να της πάρει την αττική οδό (κι όλο το υπόλοιπο οδικό δίκτυο) δώρο, οπότε και θα λυθεί το μεγάλο πρόβλημα- σπαζοκεφαλιά ‘μεσαία ή αριστερή;’.

σκηνικό 3^ο: Νεαρός, ωραιοπαθής, γνωστός και ως γκαζοφονιάς ή φυσέκι, ανάλογα με την πληθυσμιακή ομάδα στην οποία ανήκει αυτός που τον βλέπει (παθών ή θαυμαστής- ανταγωνιστής στην ταχύτητα). Κοντά στα πρώτα –άντα συνήθως, ο πρωταγωνιστής μας είχε από μικρός κρυφό όνειρο να συμμετάσχει στη formula 1. Η ζωή όμως του φέρθηκε σκληρα, τον παράτησε σύξυλο, κ έτσι εκείνος τρέχει από πίσω της να την προλάβει. Με ύφος ειδήμονα διατυμπανίζει ότι ποτέ δεν τρέχει με λιγότερο από160 km/h, καλύπτει την ίδια απόσταση με οποιονδήποτε άλλο, κοινό θνητό στη μισή ώρα, και περιμένει ανυπόμονα να εισπράξει βλέμματα θαυμασμού από ένα φανταστικό ακροατήριο –κατά προτίμηση γυναικείο- το οποίο θα κρέμεται από τα χείλη του. Μικρός έπαιζε ηλεκτρονικά παιχνίδια με αγώνες ταχύτητας. Από εκεί του έχει μείνει και η συνήθεια να προσπερνάει εμπόδια (=τα υπόλοιπα αυτοκίνητα) κάνοντας απίστευτα zig-zag. Η περίπτωση να συγκρουστεί με άλλο αυτοκίνητο που προσπερνάει από την αριστερή πλευρά τυχόν προπορευόμενο, τη στιγμή που ο ίδιος προσπερνάει το ίδιο αυτοκίνητο από δεξιά (γιατί ‘είναι μάγκας κι έχει τσαγανό’), δε φάνεται να τον πτοεί διόλου. Όλη η ζωή είναι ένα video game, ποτέ του δεν την πήρε στα σοβαρά, τώρα θα την πάρει;

Με αφορμή τα παραπάνω, θυμήθηκα κάτι που πάθαμε με μια φίλη, λίγες εβδομάδες πριν. Βράδυ, σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας, ψάχναμε να παρκάρουμε. Η κοπέλα είχε βγάλει αλάρμ και επιβράδυνε, οδηγώντας στην άκρη του δρόμου, ώστε να μην εμποδίζει τη ροή των υπόλοιπων αυτοκινήτων. Οπότε σε κάποια στιγμή, την προσπερνάει γκαζωμένος εκπρόσωπος της κατά τα άλλα συμπαθούς κίτρινης φυλής (κοινώς ταρίφας), ο οποίος με ευγένεια ψυχής της φωνάζει ‘να πας να πλύνεις κανένα πιάτο!’.

Όχι φίλε μου, δε θα πάει να πλύνει κανένα απολύτως πιάτο. Κι αφού εσύ και όλοι εκείνοι που συμπεριφέρονται με την ίδια ανυπομονησία, αγένεια, ψευτομαγκιά και οδηγούν το ίδιο επικίνδυνα με σένα, είστε δημόσιοι κίνδυνοι και βάζετε τη ζωή όλων των υπόλοιπων σε ρίσκο, εσείς να πάτε να πλύνετε, όχι ένα, αλλά πολλά πιάτα. Αν δεν τα καταφέρετε ούτε κι εκεί, τουλάχιστον στην κουζίνα δε θα πάρετε ζωές τρίτων στο λαιμό σας.

Μία τουλίπα ανθίζει...

2007-07-02T00:03:00.000+03:00

Η δημιουργία ενός blog είναι μία ιδέα που είχε αρχίσει να σχηματίζεται στο μυαλό μου εδώ και αρκετο καιρό. Με γοητεύει ο διάλογος που αναπτύσσεται με αφορμή ένα κείμενο: λίγες γραμμές που προκαλούν σκέψεις και συνειρμούς στους αναγνώστες τους, και αποτελούν αφορμή για μία ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα στον συγγραφέα και στους αναγνώστες, για καινούριους προβληματισμούς και νέες οπτικές.

Μία τουλίπα ανθίζει... και παροτρύνει και άλλες να ανθίσουν μαζί της στη δημιουργία μιας πολύχρωμης, πολυφωνικής blog πραγματικότητας.